W trakcie projektowania, wykonawstwa i eksploatacji wszelkich obiektów inżynierskich zachodzi potrzeba posługiwania się licznymi informacjami dotyczącymi różnego rodzaju cech identyfikujących rozpatrywane obiekty. Cechy te określają:
a) postać geometryczną (kształt) oraz wymiary obiektu i wówczas noszą nazwę cech geometrycznych,
b) rodzaj, właściwości fizyczne i chemiczne tworzywa zastosowanego do budowy obiektu, ustalając tzw. charakterystykę materiałową obiektu,
c) charakter i wielkości uogólnionych sił wewnętrznych pojawiających się w obiekcie w czasie jego realizacji i eksploatacji, które determinują dynamiczne właściwości obiektu,
d) sposób wykonania oraz użytkowania obiektu, stanowiąc jego charakterystykę technologiczną.
Każdy z wymienionych zespołów cech jest precyzowany na etapie projektowania obiektu, a informacje o nim muszą być zanotowane w sposób jedno znacznie zrozumiały zarówno dla projektanta, jak i dla wszystkich osób biorących udział w procesach wytwarzania oraz eksploatacji rozważanego obiektu. Użycie do przekazu tego rodzaju informacji tradycyjnych opisów słownych nie zawsze jest rozwiązaniem optymalnym. Obserwuje się więc tendencje do tworzenia specjalnych metod formułowania i utrwalania informacji, dostosowanych do specyfiki niesionych przez te informacje treści. Typowym przykładem tego rodzaju wyspecjalizowanej formy zapisu informacji jest grafika inżynierska (tradycyjnie zwana rysunkiem technicznym), za pomocą której utrwala się i przekazuje przede wszystkim geometryczne cechy obiektów inżynierskich. Obowiązujące w grafice inżynierskiej teoretyczne zasady sporządzania i odczytywania zapisów wykreślnych czysto geometrycznych właściwości rozpatrywanych obiektów inżynierskich są przedmiotem zainteresowań działu nauki o rzutach, zwanego geometrią wykreślną

Spis treści:

SPIS WAŻNIEJSZYCH OZNACZEŃ

WSTĘP

1. RZUTOWANIE RÓWNOLEGLE

1.1. Rzut równoległy figury i podprzestrzeni
1.2. Rzut równoległy figur związanych relacją zawierania
1.3. Rzut równoległy pary podprzestrzeni równoległych
1.4. Rzut równoległy części wspólnej figur
1.5.- Rzut równoległy złącza podprzestrzeni
1.6. Rzut rówonoległy figury zawartej w podprzestrzeni warstwowej
1.7. Fizykalna interpretacja rzuturównoległego. Widoczność w rzutowaniu równoległym
1.8. Rzutowanie prostokątne jako szczególny przypadek rzutowania równoległego
1.9. Rzut prostokątny podprzestrzeni prostopadłych
1.10. Zachowanie odległości podprzestrzeni w rzutowaniu prostokątnym
1.11. Zachowanie miary kąta dwóch podprzestrzeni w rzutowaniu prostokątnym
1.12. Sposoby wzajemnego sytuowania aparatu {mes} oraz odwzorowywanej figury

2. RZUT CECHOWANY

2.1. Założenia rzutu cechowanego
2.2. Obrazy podprzestrzeni w rzucie cechowanym
2.3. Zapis w rzucie cechowanym wybranych związków między podprzestrzeniami przestrzeniami
2.3.1. Obrazy podprzestrzeni związanych relacją zawierania
2.3.2. Obrazy podprzestrzeni równoległych
2.3.3. Obrazy podprzestrzeni przecinających się i ich części wspólnych
2.4. Obrazy powierzchni topograficznej i jej charakterystycznych linii

3. METODA MONGE`A

3.1. Założenia metody i właściwości pary rzutów związanych
3.2. Konstrukcje rzutów dodatkowych
3.3. Obrazy podprzestrzeni
3.4. Transformacje prostych i płaszczyzn
3.5. Wybrane zagadnienia konstrukcyjne

4. AKSONOMETRIA

4.1. Ogólne zasady konstruowania aksonometrii figury
4.2. Aksonometrie prostokątne
4.3. Aksonometrie ukośne

5. WYBRANE ZAGADNIENIA DOTYCZĄCE POWIERZCHNI

5.1. Właściwości przestrzeni E3 powiększonej o zbiór punktów niewłaściwych
5.2. Klasyfikacja powierzchni
5.3. Powierzchnie rozwijalne
5.4. Powierzchnie skośne
5.5. Powierzchnie krzywokreślne