Komunikacja interpersonalna od dawna stanowi przedmiot zainteresowania wielu badaczy. Rozpatrywana jest na ogół w dwóch podstawowych perspektywach (Silars, Weisberg, 1987). Pierwsza, częściej reprezentowana, ukazuje, jak komunikacja wpływa bądź mogłaby wpływać na relacje między ludźmi lub jak powinna być zmieniona, aby te relacje polepszać. W tym podejściu opisuje się ramy, w jakich może przebiegać proces komunikacji, przybierające najczęściej postaci modeli i wzorców komunikacji i ukazuje ich znaczenie, możliwości i konsekwencje dla kształtowania się relacji między ludźmi. Druga z wymienionych perspektyw ukazuje, jak określone wydarzenia (zdarzenia życiowe) w cyklu życia kształtują komunikację, zwłaszcza w relacjach rodzinnych To rozwojowe podejście, zwane też perspektywą ciągu życia, dotyczy przede wszystkim (chociaż nie tylko) treściowego aspektu komunikacji. Jest ono rzadziej uwzględniane w badaniach nad komunikacją, co sprawia, że liczba danych z tego zakresu nie jest zbyt bogata. W podejściu tym zwraca się uwagę na tzw. efekt kohorty (wartości i standardów społecznych, w tym także dotyczących sposobów pełnienia ról, prezentowanych przez pokolenie, do którego należy dana jednostka). Efekt ten z jednej strony utrudnia wyróżnienie tzw. czystych wzorców komunikacyjnych, z drugiej - zmusza do brania go pod uwagę ze względu na znaczący jego wpływ na nasze życie.

Spis treści: