Wśród rysunków wykonywanych przez architektów występuje grupa obrazów idei architektonicznych, które jako wynik procesu twórczego, są one jedynie jego dokumentacją i nie służą do dalszej realizacji w rzeczywistej przestrzeni. Obrazy te zostały nazwane "autonomicznymi rysunkami architektonicznymi"

Celem pracy jest zatem ukazanie wpływu betonu i żelbetu na kształtowanie form architektonicznych, przedstawienie charakteru tego wpływu i jego intensywności zmieniającej się na przestrzeni stu lat, w szczególności zaś usystematyzowanie sposobów w jakie uwidaczniał się i efektów estetycznych jakim zaowocował.

Autorka zajmuje się architekturą Warszawy lat międzywojennych, ale ukazuje ją w bardzo szerokim kontekście antropologicznym - estetycznym, kulturowym, społecznym, technicznym, filozoficznym, ekonomicznym...