„Być przedmiotem" znaczy przede wszystkim być w egzystencjalnej gotowości, do dyspozycji: jego teoria kształtowana jako eine daseinsfreie Wissenschaft powierza istnienie uznawaniu. Powierzanie staje się w niej możliwe dzięki zastąpieniu tego, co jest-myślane (Tauton d' esti noein te kai houneken esti noema) bytowo niezdeterminowanym obiektem namysłu. Zaprojektowaną w ten sposób nowożytną i współczesną przedmiotowość zwykło się przeciwstawiać jej rzekomo wcześniejszym, średniowiecznym i starożytnym wcieleniom. Jednakże „przedmiot namysłu" nie oznacza w istocie obiektu usytuowanego na-myśli, lecz myśl pojmowaną jako przedmiot, dlatego sugestia zawarta w wyrażeniu „współczesny przedmiot namysłu" - sugestia obeności jego średniowiecznych i antycznych odpowiedników, okazuje się nieuprawniona: w żadnej z tych epok istnienie nie zostało powierzone uznawaniu; w żadnej z nich myśl nie została oddana do egzystencjalnej dyspozycji. To nie przedmiot zmienił się z niegdyś starożytnego w średniowieczny, a potem - w nowożytny i współczesny, istotnej przemianie uległ natomiast sposób ujmowania tego, co myślane. Aktualnie wiąże się on z uznaniowością i dyspozycyjnością, te zaś wskazują na możliwość przyjmowania założeń o charakterze ontological commitment.
Eksponowana w rozprawie bezprzedmiotowość nie oznacza zatem zaniku myślowej materii czy treściowego nieukierunkowania. Nie oznacza braku rzeczy myślenia - tej nigdy mu nie brakuje; traktowana a-przedmiotowo, nie daje się przyłapać na absencji i nie powierza swojego istnienia jakiejkolwiek nadrzędnej instancji: gdy myślana, nie-być-myślaną nie może.

Spis treści

WSTĘP

Rozdział pierwszy
WSKAZYWANIE I WYSŁAWIANIE TEGO, CO JEST: KONIECZNOŚĆ

1. Przesłanki sporu o Parmenidejską zasadę identyczności    
2. Ujmowanie bytu i bycia: ograniczenia    
3. U źródeł różnicy między egzystencjalną a nieegzystencjalną interpretacją przedmiotu: poetycka relacja i kreatywny projekt    
4. Dwie drogi Parmenidejskiego poznania. Spór o podmiot domyślny
5. Między dwoistością będącego a różnicą ontologiczną Martina Heideggera    
A.    Zwroty Heideggerowskiej filozofii w świetle różnicy między egzystencjalną a nieegzystencjalną interpretacją przedmiotu myślenia    
B.    Zapomnienie i tematyzacj a bycia: Martin Heidegger i Charles Rahn    
6. Konieczność będącego w konfrontacji z nieegzystencjalną interpretacją przedmiotu    

Rozdział drugi
KONIECZNOŚĆ BĘDĄCEGO I KONIECZNOŚĆ MYŚLANEGO: TO SAMO    

7. Między dwoistością będącego a „rożnorzędnoscią" istnienia i tego, co istnieje, Romana Ingardena    
A.    Przedmiotowa dyspozycyjność    
B.    Nieegzystencjalną interpretacja przedmiotu jako spektrum sporu o istnienie    
C.    Bycie: dodawanie i odejmowanie
    
8. Fikcyjne alter ego Kartezjusza: niepowątpiewalność istnienia    
9. Strategie nieegzystencjalnej reinterpretacji Parmenidęjskiego poematu    
10. Warunki rozumienia identyczności myślanego i będącego    
11. Ontologiczna pewność i ontyczna zawodność: demarkacja proparmenidejska    

Rozdział trzeci
ZGODNOŚĆ I TOŻSAMOŚĆ: RÓŻNICA    
12. Prawda ontyczna: możliwość porównania, domniemanie zgodności, nośnik wartości logicznej    
13. Aletheiczna i ontyczna postać prawdy. Warunki współwystępowania     
14. Od Meinonga do Russella: ontologiczne implikacje zobowiązań lingwistycznych    
15. Z punktu widzenia ontologii: Wilard van Orman Quine    
16. Semantyczne implikacje Parmenidejskiej ontologii bez przedmiotu    

17. Z aletheicznego punktu widzenia: zgodność nie jest tożsamością myśli i bytu    
A.    Zgodność jako następstwo porównania dwóch myślowo-bytowych momentów wobec teorii redundancji    
B.    Zgodność jako następstwo porównania dwóch myślowo-bytowych momentów wobec recentywistycznej formuły adaeąuans    

18. Identyczność myślenia i bycia: bytowy charakter myślanego i myślowy charakter będącego    
A.    Parmenides Heideggera - teza o przynależności bycia do Tego Samego    
B.    Między prawdą ontyczną a identycznością    

ZAKOŃCZENIE    
LITERATURA CYTOWANA    
INDEKS POJĘĆ