Siadając do pisania, nie umiem przewidzieć dokąd mnie tekst tej rozprawki zaprowadzi. Postanowiłam zebrać i w miarę możności uporządkować moją wiedzę i przemyślenia związane z problematyką gramatycznej kategorii przypadka. Kieruje mną chęć przekonania się raz jeszcze, że naprawdę nie znajduję kontrargumentów podważających słuszność teorii, którą sformułowałam kilkanaście lat temu i którą nazwałam antropocentryczną teorią przypadka.
Od początku mego zainteresowania językiem i językoznawstwem ciekawiła mnie problematyka gramatykalizacji i tzw. kategorii gramatycznych. Najpierw w centrum moich zainteresowań znalazła się kategoria osoby, później zwróciłam się zdecydowanie ku kategorii przypadka. W dużej mierze zadecydował o tym kontakt z językiem macedońskim i wszystkie moje, dość już bogate, doświadczenia słowiańsko-bałkańskie, a także wejście w świat składni semantycznej widzianej oczyma Stanisława Karolaka, który swoją wizję rozwijał w zespole przygotowującym gramatykę akademicką języka polskiego. Problematyce przypadka poświęcony jest pierwszy wybór moich artykułów opublikowany w roku 1999 przez WTN. Wybór ten miał nosić tytuł „Wokół kategorii gramatycznej przypadka", jednak przekonano mnie, że nie jest to tytuł, który by zapewnił książce czytelników i skończyło się na Język, człowiek, przestrzeń z przypadkiem w podtytule.

Spis treści

Tytułem wstępu. Narodziny teorii, siatka pojęciowa i terminologiczna 7
Motywacja semantyczna 15
Motywacja pragmatyczna 31
Gramatyczne środki kodowania cechy /+ pers/. Dynamiczna gramatyka 39
Zakończenie 74
Dodatek 1 76
Dodatek II 90
Literatura cytowana 100
The case of case (Summary) 102